.

No cóż, Postumie... (II, 14)

No cóż, Postumie, rok za rokiem mija

i żadne nasze błagalne modlitwy

nie powstrzymają zmarszczek i starości

ani nie zbawią od niechybnej śmierci.

Nawet ofiara z trzystu wołów dziennie

nie zdoła zmiękczyć srogiego Plutona,

który panując za posępną wodą,

więzi tam bezlitośnie i Tytiosa,

i troistego Geriona, olbrzyma.

Cóż, przyjacielu, każdy z nas, kto żyje

na tym padole, czy to król, czy żebrak,

popłynie kiedyś tam, na drugi brzeg.

Daremnie uchodzimy przed wojnami

i unikamy wzburzonego morza,

i się chronimy przed jesiennym wiatrem,

przewiewającym, szkodliwym dla zdrowia.

I tak ujrzymy wolny nurt Kocytu,

a za nim córki niesławne Danaa

i skazanego na wieczysty znój

syna Eola, chytrego Syzyfa.

Bo z tego domu trzeba będzie odejść,

opuścić żonę i ziemię, i drzewa,

które hodujesz; tylko mdłe cyprysy

pójdą za tobą w ślad, doczesny panie.

Na cztery spusty zamknięte piwnice

przejmie sukcesor i szafując winem

wysokiej próby, godnym uczt kapłanów,

będzie niebacznie skrapiał nim posadzki.

Do Mecenasa (II, 20)

Na niezawodnych i niezwykłych skrzydłach

wzniosę się w przestwór, poeta dwóch natur,

na zawsze porzucając padół ziemski

uot;>i jego miasta – wyzbyty zawiści.

Ja, nisko urodzony, dziś się ciesząc

twymi łaskami, drogi Mecenasie,

nie umrę, ja nie umrę – wody Styksu

nie wciągną mnie i nigdy nie pochłoną.

Na moich nogach skóra już twardnieje,

głowa się zmienia w łeb białego ptaka,

a ręce porastają gładkim pierzem,

przeobrażając się w potężne skrzydła.

Szybszy od syna Dedala, Ikara,

widzę już z góry, śpiewający łabędź,

wzburzony Bosfor, afrykańskie Syrty,

jakoż bezkresne równiny Północy.

Pozna mnie Klochid i Dak nieulękły,

odpierający marsyjskie watahy;

pieśń mą usłyszy i Gelon daleki,

i rzutki Hiszpan, i Gal znad Rodanu.

Na czczym pogrzebie niech więc nikt nie płacze

i nie uderza w ton skargi i żalu;

żadnych lamentów, niech nikt nie odprawia

nad moim grobem zbytecznej żałoby.

 .

.

.